Een virtuele machine (VM) is een soort software waarmee een computersysteem meerdere besturingssystemen (OS) en toepassingen kan draaien in onafhankelijke virtuele omgevingen. Hiermee kan een enkele fysieke machine worden verdeeld in meerdere geïsoleerde virtuele machines, die elk hun eigen besturingssysteem en toepassingen draaien. Hierdoor kan de gebruiker meerdere besturingssystemen en toepassingen tegelijk laten draaien, zonder dat hij fysiek meerdere machines hoeft aan te schaffen.

Een virtuele machine biedt een aantal voordelen, zoals beter gebruik van resources, kostenbesparingen, verhoogde systeembeveiliging en snellere implementatietijden. Door een enkele fysieke machine te gebruiken, kunnen meerdere besturingssystemen en applicaties parallel worden uitgevoerd, waardoor resources efficiënter worden gebruikt en kosten worden bespaard. Bovendien zijn VM’s van elkaar geïsoleerd en kunnen ze worden gebruikt om “sandboxes” te creëren, waardoor het systeem beter wordt beveiligd en sneller kan worden ingezet.

Er zijn drie hoofdtypen virtuele machines: systeem virtuele machines, proces virtuele machines en applicatie virtuele machines. Systeem virtuele machines zijn het meest voorkomende type en worden gebruikt om meerdere besturingssystemen en applicaties op één computersysteem te creëren. Proces virtuele machines worden gebruikt om meerdere processen aan te maken en deze in een geïsoleerde omgeving te laten draaien. Toepassingsvirtuele machines worden gebruikt om meerdere toepassingen op één systeem te creëren, waardoor de middelen beter kunnen worden gebruikt.

Wat is een hypervisor?

Een hypervisor is een soort software waarmee meerdere virtuele machines op één fysieke machine kunnen worden gehost. Hij is verantwoordelijk voor het beheer en de bewaking van de meerdere virtuele machines, de toewijzing van middelen en het leveren van virtualisatiediensten.

Virtualisatie is het proces waarbij een virtuele versie van een fysiek computersysteem wordt gecreëerd, waardoor meerdere besturingssystemen en toepassingen op één computer kunnen worden uitgevoerd. Het wordt bereikt door het gebruik van virtuele machines, die van elkaar geïsoleerd zijn en kunnen worden gebruikt om “sandboxes” te creëren, waardoor het systeem beter beveiligd is en sneller kan worden ingezet.

Er zijn twee hoofdvormen van virtualisatie: volledige virtualisatie en paravirtualisatie. Volledige virtualisatie maakt het mogelijk om meerdere virtuele machines op een enkele fysieke machine aan te maken, terwijl paravirtualisatie zorgt voor betere prestaties doordat het gast-besturingssysteem direct toegang heeft tot de fysieke hardware.

Containers zijn een soort virtualisatietechnologie waarmee meerdere toepassingen in geïsoleerde omgevingen op een enkele machine kunnen worden uitgevoerd. Ze zijn vergelijkbaar met virtuele machines in die zin dat ze van elkaar geïsoleerd zijn, maar ze zijn lichter en bieden een beter resourcegebruik.

Containers bieden een aantal voordelen ten opzichte van traditionele virtualisatie, zoals een beter gebruik van resources, betere systeembeveiliging en snellere implementatietijden. Omdat containers lichter zijn dan virtuele machines, kunnen ze bovendien op een enkele fysieke machine worden uitgevoerd, waardoor kosten kunnen worden bespaard.

Er zijn twee hoofdtypen containers: Linux containers en Windows containers. Linux containers zijn gebaseerd op de Linux-kernel en maken het mogelijk om applicaties te maken die overdraagbaar zijn op meerdere Linux-distributies. Windows-containers zijn gebaseerd op het Windows-besturingssysteem en worden gebruikt om toepassingen te maken die overdraagbaar zijn op meerdere Windows-versies.